А. Лукашэнка: Абарона Брэсцкай крэпасці стала першым крокам на шляху да Вялікай Перамогі

Вайна пакінула адбітак у нашай свядомасці на дзесяцігоддзі. У Беларусі добра разумеюць, наколькі нетрывалы мір. І робяць усё для яго захавання. Мы не забываем урокі мінулага. Кожны год 22 чэрвеня а 4-й гадзіне раніцы ля сцен Брэсцкай крэпасці праходзяць памятныя мерапрыемствы як даніна павагі і падзякі тым, хто ваяваў да апошняга. За нас. Дзеля нас. Для нашай незалежнай будучыні. Сёння на досвітку ў мітынгу-рэквіеме ля сцен цытадэлі прыняў удзел і Прэзідэнт. Аляксандр Лукашэнка перакананы: менавіта абарона Брэсцкай крэпасці стала першым крокам на шляху да Вялікай Перамогі.

Пра гісторыю памяці Вераніка Бута.

Самы доўгі дзень у годзе і самы трагічны ў нашай гісторыі. 79 гадоў таму пачалася самая разбуральная вайна.22 чэрвеня 1941 года. 4 гадзіны раніцы. Гэтыя лічбы крывёй упісаны ў нашу гісторыю. Брэсцкая крэпасць прымае на сябе ўдар першай.

Іх засталося толькі трое. Жывых. З некалькіх тысяч абаронцаў Брэсцкай крэпасці. Самаму малодшаму - Пятру Кацельнікаву - у чэрвені 1941-га было ўсяго 12. Дзяцінства скончылася ў адну ноч.

Крэпасць паступова ператваралася ў руіны. Прасцей, здавалася, падняць рукі і здацца, але не! Абарону трымаюць месяц, сваімі целамі да апошняга абараняючы краіну.

Выбухі і стрэлы, кроў і раненні на гэтым полі сёння, на шчасце, пастаноўка. Але вось страх і слёзы сапраўдныя. Нават ведаючы, што ўсё гэта паводле сцэнарыя, сэрца ўсё роўна замірае. Такімі рэканструкцыямі на досвітку ў 22-гі чэрвеньскі дзень тут звычайна ўспамінаюць трагічныя падзеі пачатку 40-х.

Сёлета без масавасці - пандэмія ўнесла свае карэктывы. Але ўсё ж абавязкова з выкананнем законаў гістарычнай памяці. Мітынг-рэквіем. У такім фармаце сёння ўспаміналі тых, хто гераічна аддаў жыццё за Радзіму.

Не спалося ў гэты дзень не толькі чыноўнікам і вайскоўцам. У першых шэрагах тыя, хто ніколі не зможа сцерці са сваёй памяці тыя кровапралітныя эпізоды 40-х. Тут і тыя, хто пасля сваімі рукамі з руін аднаўляў нашу краіну. На плошчы Цырыманіялаў сабраліся і тыя, чыя задача - зберагчы тое, што маем. Забараніць прыйсці сюды ў такі дзень было б няправільным. Памяць - гэта самае малое, чым мы можам аддзячыць пакаленню, якое падарыла нам нас.

Тут, у Брэсце, не раз здзяйсняліся подзвігі, не раз вырашаўся лёс усёй Еўропы. Абарона цытадэлі стала сімвалам стойкасці і самаахвяравання, агульным набыткам былых савецкіх рэспублік. Але, на жаль, спадчыннікамі той гераічнай гісторыі бачаць сябе не ўсе.

Маштабы супрацьстаяння, у якія па выніку вылілася вайна, наўрад ці меркаваў кожны з бакоў канфлікту. Вялікая трагедыя 40-х пакінула глыбокі шрам у нашай гісторыі. Брэст памятае. Беларусь памятае ў імя нашай свабоды.

Праз страты, але з бязмежнай верай.Уладзімір Сёмачкін - сын абаронца Брэсцкай крэпасці. Тут ён часты госць. На гэтай святой зямлі пахаваны яго бацька, і ўсе важныя рашэнні ў сваім жыцці ён прымае таксама тут, ля мемарыяла. Аўра асаблівая. Па прыкладзе свайго бацькі ведае: беларусы заўсёды адрозніваліся цвёрдым характарам і мужнасцю. І тады, у 40-х, і зараз.

Сёння мы рэдка задумваемся аб цане таго, што маем. Але хаця б часам, зазіраючы ў мінулае, успамінаючы подзвігі нашых герояў і тую цану, якую яны заплацілі за нашу волю, толькі так можна захаваць сябе, сваю сям'ю, сваю ідэнтычнасць.

Калі змоўк аркестр, удзельнікі жалобнага мітынгу пачулі, як спяваюць птушкі. У 1941-м гукі былі іншымі. І як прыемна сёння не спаць менавіта пад такую мелодыю.

Бадай, няма нічога больш нетрывалага, чым мір. Яго рэальную цану ведаюць толькі нямногія сведкі тых страшных падзей. І яны просяць паверыць ім: як жа важна, каб Беларусь заставалася тэрыторыяй сяброўства і добрасуседства.

Працягваць традыцыі герояў - адначасова гонар івялікая адказнасць. Дні ўсенароднай памяці, святы Перамогі - усё гэта незаменныя атрыбуты эстафеты міру, якую ўсім нам трэба перадаць наступнаму пакаленню. Бо памяць аб героях - гэта аснова нацыянальнага гонару. Пра гераічную абарону Брэсцкай крэпасці напісаны кнігі, зняты кіламетры кінастужак.

Зараз выбар за намі. Ці будуць яны толькі фрагментамі мінулага або ж стануць для нас прыкладам, у якім мы возьмем сілы, каб пераадолець любыя выклікі і пагрозы будучыні.