Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з дэпутатам Вярхоўнай рады Яўгенам Шаўчэнкам

У Беларусі не хочуць дрэнных адносін з Украінай. Такаяадназначная заява Прэзідэнта прагучала сёння на сустрэчы з народным дэпутатам Вярхоўнай рады Яўгенам Шаўчэнкам. Сустрэча як падстава прайсціся па агульным парадку дня краін. На жаль, апошнім часам непаразуменняў паміж Мінскам і Кіевам хапае. Пры гэтым пазіцыя Беларусі нязменная: мы гатовы да дыялогу, бо спакойнае развіццё адносін (і перш за ўсё эканамічных) важнае і для беларусаў, і для ўкраінцаў. Прэтэнзіі і бар'еры не дапамогуць гандлю. Што да канфлікту ў Данбасе, то Аляксандр Лукашэнка ўпэўнены ў магчымасці вырашыць сітуацыю, калі прытрымлівацца Мінскіх пагадненняў.

А прапановы аб пераносе перагаворнай пляцоўкі трохбаковай кантактнай групы хутчэй нагадваюць палітычны вэрхал, а не жаданне вырашыць крызіс.

Галоўныя тэзісы сустрэчы - у Наталлі Брэвус.

Шаўчэнка прызнаецца: даўно марыў пазнаёміцца. Пазітыўных інфармацыйных прычын у беларуска-ўкраінскім парадку дня апошнім часам было мала. Сяброўскай рыторыку афіцыйнага Кіева ў 2020-м наўрад ці назавеш. Аднак…

Гэта прагучыць шчыра. Менавіта за такое цёплае стаўленне да Беларусі і яе Прэзідэнта неслаба крытыкуюць Шаўчэнку некаторыя СМІ ва Украіне. Апошні раз дасталася за прысутнасць на Усебеларускім сходзе.

Ён усё роўна гне сваю лінію. Бізнесмен, давераная асоба Зяленскага на выбарах, вылучэнец ад палітычнай партыі "Слуга народа" ў Вярхоўнай раде Шаўчэнка займаецца праблемамі эканомікі. Неаднаразова выказваўся за развіццё адносін паміж нашымі краінамі, нягледзячы на непаразуменні, што ўзнікаюць паміж Мінскам і Кіевам. "Усё гэта часова!" - заяўляў палітык. Тым больш што Беларусь заўсёды за добрасуседства і заўсёды займала ўзважаную пазіцыю па канфлікце ў Данбасе.

Шэсць гадоў Мінск застаецца пляцоўкай для перамоў, робячы ўсё магчымае, каб мір стаў бліжэй. Хапае крытыкі: маўляў, прагрэсу мала, пажар вайны ўсё яшчэ тлее. Але калі б не Мінск, ахвяр было б куды больш. Ды і пандэмія перагаворнаму працэсу відавочна не дапамагала. Але ў Данбасе зноў іскрыць! На гэтым фоне ідэі аб пераносе перагаворнай платформы гучаць насуперак разумнаму сэнсу.

Як бы ні складвалася сітуацыя ў рэгіёне, і хто б не прыходзіў ва ўладныя вярхі Украіны, ад Аляксандра Лукашэнкі калегам заўсёды рэфрэнам гучала толькі адна фраза: "Давайце жыць дружна, па-суседску".

Хоць погляды лідараў часам былі дыяметральныя. Парашэнку Прэзідэнт назваў дыпламатам і папрасіў перадаць прывітанне. Не затаіў (а мог бы) крыўду на Януковіча, які, каб дагадзіць Захаду, забараніў пралёт самалёта на чарнобыльскую канферэнцыю. Рабочыя адносіны былі з Юшчанкам і добрыя з Кучмам.

Выбрыкі экс-лідараў і цяперашняга ўкраінскага істэблішменту ў свой бок Лукашэнка часам хоць і не разумее, але ўжо сапраўды жыць і працаваць яму гэта не перашкаджае. Пайдзі разбяры, гэта і праўда пазіцыя або палітыкі зноў становяцца заложнікамі сітуацыі, калі вялікі брат націскае. У палітыцы бывае часам усё вельмі складана. Але эканоміка, як правіла, хутка расстаўляе ўсё на свае месцы.

Рэгіянальныя сувязі - наша ўсё. Апрабаваны ў Расіі фармат супрацоўніцтва абласцей аказаўся рабочым і для Беларусі з Украінай. Расіяне нават, здаецца, раўнавалі. Добры тон быў зададзены ў Гомелі, а потым і ў Жытоміры, дзе сума кантрактаў ужо перавысіла паўмільярда долараў. А вось форум у Гродне быў сарваны. І не з падачы Беларусі.

У выніку не партфель кантрактаў, а адны ўпушчаныя магчымасці. На жаль! Аднак галоўнае застаецца нязменным - гэта цёплыя адносіны паміж людзьмі дзвюх дзяржаў. Ды і зверху заўсёды з нашага боку зялёнае святло.

Напэўна таму ў сацапытаннях украінцы назавуць Прэзідэнта Лукашэнку лепшым лідарам на сусветнай арэне. Сацыёлагі тлумачаць проста: украінцы імкнуцца да моцнай рукі. Напэўна, усё спазнаецца ў параўнанні.

Якія б палітычныя вятры не дзьмулі ў суседняй краіне, Мінск заўсёды прытрымліваўся галоўнага прынцыпу ў адносінах - прынцыпу добрасуседства. І заўсёды выступаў за развіццё супрацоўніцтва па ўсіх кірунках. Узаемныя прэтэнзіі і бар'еры дакладна будуць не на карысць ні беларусам, ні ўкраінцам.